រឿងព្រះនាង អារ៉ាបុស្កា

ក្នុងកាលកន្លងទៅ មានព្រះចៅរាជាធិរាជមួយព្រះអង្គ មានរឹទ្ធានុភាពជាពន់ពេក គឺថា បើត្រង់ទីណាទ្រង់ស្ដេចយាងចេញទៅធ្វើសង្រ្គាមហើយ សត្រូវត្រង់ទីនោះ ទៀងតែបាក់បបខ្លបខ្លាចព្រះចេស្ដាជាមិនខាន ។ ព្រះរាជរដ្ឋានៅជិតខាងទាំងប៉ុន្មាន លុះក្នុងអំណាចរបស់ព្រះអង្គគ្មានសល់ ។ ព្រះរាជាមានព្រះរាជបុត្រាបីព្រះអង្គ ប្រកបដោយរូបឆោមលោមពណ៌ល្អៗដូចគ្នា ហើយសេចក្ដីក្លាហានក៏មានប៉ុនគ្នា ។ លុះកាលណាទ្រង់ជ្រាបថា សេចក្ដីស្លាប់ជិតមកដល់ហើយ ព្រោះទ្រង់ព្រះជរាណាស់ ព្រះចៅមានព្រះរាជឱង្ការប្រាប់ដល់ព្រះរាជបុត្រ ឲ្យចេះតែបន្តការធ្វើសង្រ្គាមទៅទៀត ដើម្បីពង្រីកនូវព្រះរាជអាណាចក្រ ខាងក្រោយការទិវង្គតនៃព្រះអង្គ ។ ប៉ុន្តែ ចូរកូនកុំទៅធ្វើសង្រ្គាមតនឹងព្រះរាជរដ្ឋានៃព្រះនាង អារ៉ាបុស្កា ដែលជាដែនមួយតាំងនៅក្នុងទិសបូព៌ជាប់នឹងព្រះរាជរដ្ឋារបស់យើងឡើយ ដ្បិតថា បើអ្នកទៅធ្វើចម្បាំងតនឹងព្រះនាងនោះ អ្នកមុខជានឹងចោលឆ្អឹងនៅទីនោះជាមិនខាន ។ ពី-ព្រោះ មិនដែលមានអ្នកណាចូលក្នុងនគរនោះ  ហើយត្រឡប់មកវិញបានឡើយ ។ មិនយូរពេលប៉ុន្មាន មច្ចុរាជក៏យកដួងវិញ្ញាណរបស់ព្រះចៅនាំចេញចាកព្រះកាយទៅ ។ ព្រះរាជបុត្រទាំងបីព្រះអង្គ ឡើងសោយរាជ្យ ជំនួសព្រះវររាជបិតាព្រមគ្នា ព្រោះទ្រង់ស្រឡាញ់គ្នាណាស់ ហើយមិនចង់បែកចេញពីគ្នាសោះ ។ លុះគ្រងរាជសម្បត្តិហើយភ្លាម ព្រះចៅទាំងបីព្រះអង្គទ្រង់ប្រឹក្សាគ្នា សម្រេចនឹងចូលទៅវាយយកនគរនៃព្រះនាងអារ៉ាបុស្កា ដោយជំនុំគ្នាថា ព្រះវរបិតាយើង មិនគួរបើនឹងខ្លាចដោយឥតពិចារណាសោះ ព្រោះនៅក្នុងព្រះរាជរដ្ឋាទិសបូព៌ គេមិនឃើញមានអ្វីក្រៅពីទីវាលដាច់កន្ទុយភ្នែក រកក្រុង រកភូមិ រកមនុស្សម្នាគ្មាន ។ ម្ល៉ោះហើយព្រះយុវរាជាទាំងបីព្រះអង្គ ទ្រង់សម្រេចឲ្យសម្ដេចព្រះរៀមស្ដេចយាងទៅមុន ជាមួយនឹងពលយោធាមួយកងយ៉ាងក្លាហាន ។ ប្រសិនបើមានគ្រោះថ្នាក់ដល់សម្ដេចព្រះរៀម ហើយពេលដំណាច់ឆ្នាំមិនឃើញទ្រង់ស្ដេចយាងត្រឡប់មកវិញទេ សម្ដេចព្រះរៀមទី២ ត្រូវលើកកងយោធាចេញទៅតាម។ ជាទីបំផុត បើដល់ដំណាច់ឆ្នាំមួយទៀត ហើយមិនឃើញសម្ដេចព្រះរៀមទី២ ទ្រង់ស្ដេចយាងមកវិញទេ នោះព្រះរាជបុត្រពៅនឹងលើកកងទ័ពចេញទៅដោយព្រះអង្គឯងតែម្ដង ។ គិតភ្លាមធ្វើភ្លាម ។ លុះបានកេណ្ឌកងយោធាច្រើនល្មមគ្រប់-គ្រាន់ហើយ សម្ដេចព្រះរៀមច្បង នាំកងទ័ពចូលបន្តិចម្ដងៗ សន្សឹមៗទៅក្នុងដែននៃព្រះនាង អារ៉ាបុស្កា ។ ពួកកងទ័ពចេះតែត្រាច់ទៅៗ អស់កាលដ៏យូរ ឥតបានឃើញអ្វីសោះ ឃើញតែមេឃ និងដីវាលក្រៀមក្រោះ ហើយពួកទាហានមានសេចក្ដីលំបាកវេទនា ដោយរកទឹកមួយដំណក់ផឹកគ្មាន ។ ប៉ុន្តែ ថ្ងៃមួយនៅពេលម៉ោង ១២ ថ្ងែត្រង់ គេបានប្រទះប្រាសាទមួយភ្លឺចិញ្ចាចដូចថ្ងៃ។ ព្រះចៅទ្រង់ចាត់ឲ្យរៀបកងទ័ពតាមក្បួនចម្បាំងមួយរំពេច ហើយទ្រង់ព្រះរាជបញ្ជាឲ្យព័ទ្ធវាំងនោះ ។ ប៉ុន្តែនៅទីនោះ គេមិនឃើញមានមនុស្សម្នាក់សោះ សូម្បីតែស្នាមជើងមនុស្សក៏គ្មាន មានតែទួលប្រាសាទយ៉ាងល្អអស្ចារ្យ, ឥដ្ឋក្រាលយ៉ាងរលោង បន្ទប់ទូលាយ មានពន្លឺរាប់រយពាន់ មានរស្មីចាំងផ្លេកៗ ល្អជាងពន្លឺព្រះអាទិត្យ ទ្វារនិងបង្អួចធ្វើពីឈើនាងនួន ប្រកបដោយក្បាច់ចម្លាក់ផ្សេងៗ ក្លោងទ្វារជ័យលំអដោយត្បូងពេជ្រ មានរស្មីចាំងចិញ្ចែង ។ មិនតែប៉ុណ្ណោះ គេឃើញតុមួយយ៉ាងធំសម្បើម ហើយនៅលើនោះ មានម្ហូបអាហារពាសពេញគ្រប់បែបយ៉ាង ឆ្ងាញ់ពិសា មួយណាដូចមួយណា ។ ហើយមានឧម្មង្គមួយយ៉ាងវែង ដើរបីថ្ងៃមិនផុត ដាក់ពេញសុទ្ធតែធុងស្រាទំពាំងបាយ-ជូរ ជាទីពេញចិត្តដល់អ្នកផឹក ដែលកាន់កែវរាំលេងយ៉ាងសប្បាយ ។ លុះបានរកឃើញកន្លែងនោះកាលណា ពួកទាហានរត់ដាក់ឧម្មង្គភ្លាម នាំគ្នាផឹកស៊ីច្រៀងរាំតាមអំពើចិត្ត ទាល់ស្លឹកត្រចៀកឡើងក្រហមរៀងខ្លួន តាំងពីកូនទាហានដល់នាយទាហានធំៗ ព្រមទាំងព្រះចៅរាជាធិរាជ  ហើយនាំគ្នាដេករដូករណែលឥតដឹងខ្លួនប្រាណ ។ វេលារាត្រី មានស្រ្តីក្រមុំម្នាក់រូបល្អអស្ចារ្យ បើអ្នកណាឃើញសឹងភ្លឹកបាត់ស្មារតី ហោះមកភ្លែត ។ នាងពញ្ញាក់ពួកទាហានដោយសូរសន្ធឹក ប៉ុន្តែនាងរះតែមួយខ្វាប់នូវមនុស្សទាំងឡាយ ដោយកាំបិតបន្ទោះ ដែលនាងកាន់នៅដៃស្ដាំ ហើយចាក់ឆ្កឹះមួយម្ដងៗទៅខាងក្រៅប្រាសាទលើគំនរសាកសពទាំងឡាយដទៃ ។ រួចនាងលាងឈាមដែលប្រឡាក់ពាសពេញ បិទធុងស្រាដែលហូរហៀរចេញចោល រៀបចំម្ហូបចំណីជាថ្មី បរិភោគដោយខ្លួននាង ហើយព្រឹកឡើងពេលស្រាងៗក៏ហោះទៅវិញបាត់ ។ ម្ល៉ោះហើយ ប្រាសាទនោះស្អាតធេង គ្មានប្រឡាក់ដិតដាមដោយស្នាមរឿងដែលកន្លងទៅហើយនោះឡើយ ។ ព្រះអនុជទាំងពីរ ទ្រង់មិនឃើញព្រះរៀមស្ដេចយាងត្រឡប់មកវិញ ក៏នៅរង់ចាំអស់ពេលមួយឆ្នាំ ។ លុះដល់ពេលដំណាច់ឆ្នាំ ត្រូវវេនព្រះរៀមទី២ ជាអ្នកចេញទៅម្ដង ជាមួយនឹងទាហានទាំងឡាយដែលប្រមូលបានមក បានទៅដល់ប្រាសាទដដែល ហើយត្រូវទទួលគ្រោះកាចដូចជាព្រះរៀមច្បងដែរ ។ លុះដល់ដំណាច់ឆ្នាំមួយទៀត ព្រះរាជបុត្រពៅចាប់ធ្វើដំណើរចេញទៅ ។ ព្រះរាជបុត្រអង្គនេះគឺជាអ្នកវាងវៃឆ្លាតក្នុងឧបាយកល ជាងក្នុងបណ្ដាព្រះរាជបុត្រទាំងបី។ ដូច្នេះ កាលព្រះអង្គទ្រង់ស្ដេចយាងទៅដល់ប្រាសាទនោះ ពួកទាហានទាំងប៉ុន្មាន បានប្រព្រឹត្តអំពើដូចទាហានមុនៗទាំងឡាយ ។ ចំណែកឯព្រះអង្គ ទ្រង់មិនសោយសុរាឡើយ បែរជាទ្រង់ស្ដេចរត់ចេញទៅពួននៅក្បែរប្រាសាទ លើមែកឈើមួយដើមយ៉ាងស៊ុបទ្រុប គ្មាននរណាអាចមើលឃើញ ។ ព្រះអង្គទ្រង់ប្រថាប់ក្នុងទីនោះអស់ទិវសភាគ ។ ដល់ពេលរាត្រី ព្រះអង្គព្រះសណ្ដាប់ឮសូរដូចជាខ្យល់ព្យុះបក់មកយ៉ាងខ្លាំង ហើយទ្រង់ស្ដេចទតឃើញព្រះនាងអារ៉ាបុស្កាមកដល់ភ្លែត ឃើញចូលក្នុងប្រាសាទ ឃើញចាក់ឆ្កឹះខ្មោចទាហានរបស់ព្រះអង្គបោះចោល ។ ព្រះអង្គទ្រង់ពុះពោរក្នុងព្រះរាជហឫទ័យដោយព្រះពិរោធ និងដោយព្រះទ័យមេត្តា តែទ្រង់មិនអាចនឹងធ្វើដូចម្ដេចកើត  ។លុះព្រឹកឡើង ព្រះមហាក្សត្រ ទ្រង់ទតឃើញនាងនោះហោះទៅវិញ ដោយមានកាំបិតបន្ទោះនៅដៃ ។ ប៉ុន្តែ ដោយទ្រង់ទតឃើញរូបនាងល្អប្រកបដោយសម្ផស្សយ៉ាងក្រៃពេក ព្រះរាជា ក៏ទ្រង់ឈប់នឹកគិតដល់សេចក្ដីអន្តរាយ ទើបទ្រង់យាងចុះពីដើមឈើ ទ្រង់លោតគង់លើព្រះទីនាំងអស្សតរ ដែលទុកជាទាហានមួយរបស់ទ្រង់ ហើយបំផាយដេញតាមនាងពីក្រោយ ។ ហេតុតែកុសលរបស់ទ្រង់ បានជាព្រះនាងអារ៉ាបុស្កាមិនងាកក្រោយ ព្រោះអ្វី ប្រសិនបើនាងបានឃើញ នោះ សមព្រះចៅនឹងផុតព្រះជន្មត្រឹមហ្នឹងស្រេច ។ ព្រះចៅចេះតែទ្រង់ស្ដេចយាងតាម! ទ្រង់បរបំផាយព្រះទីនាំងអស្សពាហ៍ឆ្លងកាត់ភ្នំ កាត់ទីវាល កាត់ព្រៃព្រឹក្សា ! ជាទីបំផុត សេះហត់អស់ជើង ព្រះអង្គក៏ហត់ ទើបបានដល់នគររបស់សត្វចាប គឺជាព្រៃមួយកន្លែងនៅលើកំពូលភ្នំ ។ ត្រង់ទីនេះ ព្រះរាជាបាត់ដានព្រះនាងអារ៉ាបុស្កា មិនដឹងជាទៅខាងណា ។ បើដូច្នេះ តើធ្វើដូចម្ដេច?ទ្រង់ដណ្ដឹងសួរចាបថា តើចាបទាំងនោះស្គាល់ទីលំនៅរបស់ព្រះនាងឬទេ ? ចាបទាំងអស់ឆ្លើយព្រមគ្នាឡើងថា ៖សូមទ្រង់ព្រះមេត្តាប្រោស ! យើងខ្ញុំរាល់គ្នាមិនស្គាល់ទេ ។ ប៉ុន្តែ បើទ្រង់ត្រូវការ យើងអាចបង្ហាញផ្លូវថ្វាយបាន ព្រោះព្រះអារ៉ាបុស្កាទៅមកជានិច្ចតាមហ្នឹង ពិតមែនតែព្រះនាងមិនដែលឈប់ ។ ហេតុដូច្នេះ ចាបចិត្តស្លូតត្រង់ ហើរនាំផ្លូវទ្រង់ដល់ព្រំប្រទល់ដែននគររបស់ខ្លួន ហើយក៏សូមលាព្រះអង្គមកវិញ ទុកឲ្យព្រះចៅស្ដេចយាងតែមួយព្រះអង្គ ក្នុងការថែរក្សានៃព្រះអាទិទេពជាម្ចាស់ ។ ឯកោ អនាថោ ព្រះរាជាទ្រង់ធ្វើព្រះរាជដំណើរតទៅទៀត ហើយទ្រង់បានដល់នគរសត្វក្អែក នគរសត្វអក នគរសត្វតាដក់ សត្វទាំងនេះ នាំសេចក្ដីក្រាបបង្គំទូលដូចជាចាបដែរ គឺគ្មានដឹងអ្វីច្រើនទៅទៀត មិនដឹងជាព្រះនាងអារ៉ាបុស្កាគង់នៅទីត្រង់ណា គ្រាន់តែឃើញព្រះនាងហោះទៅហោះមកដូច្នេះ ។ព្រះចៅទ្រង់មិនបង្អង់ ក៏ស្ដេចយាងឆ្ងាយទៅទៀត រួចទ្រង់បានដល់នគរសត្វត្រដេវវិច នគរសត្វល្វាចេក នគរសត្វគ្រលីងគ្រលោង ហើយបក្សីទាំងនោះបានប្រជុំអស់ប្រជារាស្រ្ត ដើម្បីសាកសួរថា តើក្រែងមានឈ្មោះណា  ធ្លាប់បានស្គាល់ទីលំនៅនៃព្រះនាងអារ៉ាបុស្កាដែរ ? ប៉ុន្តែមិនមានសត្វណាមួយអាចឆ្លើយក្រាបបង្គំទូលបានសោះ ។ជាទីបំផុត គេបានឃើញសត្វត្រដេវវិចពិការបាក់ជើងម្ខាង ដើរប៉ាក់ពៀចមកដល់ ហើយក្រាបបង្គំទូលថា ៖ បពិត្រព្រះករុណាជាអម្ចាស់ ទូលព្រះបង្គំស្គាល់ព្រះរដ្ឋានៃព្រះនាងអារ៉ាបុស្កា ។ តើឯងស្គាល់ពិតមែនឬ ? សូមទ្រង់ព្រះមេត្តាប្រោសសេចក្ដីពិការនៃទូលព្រះបង្គំនេះ មកតែពីទូលព្រះបង្គំចង់ដឹងនគរនោះឯងជាហេតុ ។ ចុះព្រះនាងអារ៉ាបុស្កានោះជាអ្វី ? បពិត្រព្រះកុរណាថ្លៃវិសេស អារ៉ាបុស្កាជាស្រ្តីក្រមុំម្នាក់ មានកាំបិតបន្ទោះជាកម្លាំង ។ បើគ្មានកាំបិតបន្ទោះនោះទេ គឺជាស្រ្តីធម្មតា ដូចជាអស់ស្រ្តីទាំងផ្ដាស ។ ប៉ុន្តែ បើកាំបិតបន្ទោះនៅក្នុងដៃហើយ ព្រះនាងអាចបំផ្លាញមនុស្សក្នុងសកលលោកទាំងមូលបាន ប្រសិនបើព្រះនាងចង់ ។ ព្រះចៅកំលោះ ទ្រង់សួរថា ៖ ដូច្នេះ បើឯងជូនយើងឲ្យដល់ទៅទីកន្លែងរបស់នាងផង តើបានឬទេ ? សូមទ្រង់ព្រះមេត្តាប្រោស បានប៉ុន្តែពិបាក ។ ពិបាកដូចម្ដេចក៏ដោយ ។ ដូច្នេះ សូមព្រះអាទិទេពជាម្ចាស់ជួយគាំពារទ្រង់ផង ដើម្បីផ្ចាញ់មារសត្រូវ  ។ហើយយកចុងស្លាបទៅប៉ះព្រះភ័ក្រ្តព្រះចៅ សត្វត្រដេវវិច សូមឲ្យព្រះចៅដាំទីងបីដង ។ លុះព្រះចៅធ្វើតាម ស្រាប់តែរូបព្រះអង្គក្លាយទៅជាសត្វរុយមួយ គឺជារុយធម្មតា ប៉ុន្តែចេះនិយាយ និងចេះយល់ការណ៍សព្វគ្រប់ ។ ត្រដេវវិច ក្រាបបង្គំទូលថា  «ឥឡូវ សូមព្រះអង្គទំលើខ្នងទូលព្រះបង្គំមក» ។ លុះព្រះចៅកំលោះ បានថ្លែងសេចក្ដីអរគុណចំពោះសកុណាទាំងឡាយនោះហើយ ត្រដេវវិចស្ទុះហើរភ្លែត បានជាប់ខ្យល់លើរួច ក៏ហើរបន្ទាបបន្តិចម្ដងៗចុះមកដី ។ ព្រះចៅខំទំតោងខ្នងសត្វត្រដេវវិចស្ទើរតែមិនជាប់ ភ័យខ្លាចក្រែងធ្លាក់ ហើយស្រែកសរសើរថា  «អ្នកឯងហើរលឿនមែន» ។ ត្រដេវវិចក្រាបបង្គំឆ្លើយតបថា «បើប្រសិនជាដើរតាមធម្មតា បីឆ្នាំទើបដល់» ។ ហេតុដូច្នេះ  បានជាទូលព្រះបង្គំនិម្មិតព្រះអង្គឲ្យក្លាយទៅជារុយ ។ រួចទទះស្លាបតែបីបួនដងទៀត ជនទាំងពីរក៏បានទៅដល់ ។ គ្រានោះ សត្វត្រដេវវិចក្រាបបង្គំទូលព្រះចៅកំលោះ សូមឲ្យទ្រង់លោតដាំទីងបីដងជាថ្មី ហើយព្រះអង្គក៏ត្រឡប់មកជាមនុស្សវិញ ។ តមកទៀត បក្សីចង្អុលប្រាប់ប្រាសាទនៃព្រះនាងអារ៉ាបុស្កា ដែលតាំងនៅលើកំពូលភ្នំតូចមួយ ។ វាក្រាបបង្គំទូលថា ៖ សូមព្រះអង្គស្ដេចយាងព័ទ្ធប្រាសាទ ព្រះអង្គនឹងទ្រង់ប្រទះទ្វារមួយជាវិការៈនៃមាស បើយាងទៅតាមទ្វារនោះ ទ្រង់នឹងបានដល់បន្ទប់ដែលព្រះនាងអារ៉ាបុស្កាតែងផ្ទំសម្រាកកាយ ក្រោយពេលត្រឡប់មកពីធ្វើដំណើរនេះវិញ ។ សូមព្រះអង្គឈប់ចាំឲ្យព្រះនាងផ្ទំលក់សិន រួចខំចូលយ៉ាងដូចម្ដេចកុំឲ្យព្រះនាងដឹង រួចលួចយកកាំបិតបន្ទោះទៅលាក់ក្នុងទីណាកុំឲ្យព្រះនាងរកឃើញ ។ ទូលព្រះបង្គំសូមទូលថា បើព្រះអង្គយាងចូលដល់ហើយ ទ្រង់ចង់ត្រូវការនឹងរូបព្រះនាងយ៉ាងណា ទ្រង់ចេះតែធ្វើបានតាមព្រះរាជបំណង ឥតមានរឿងហេតុអ្វីឡើយ ។ ព្រះចៅកំលោះ សូមថ្លែងអំណរគុណដល់សត្វត្រដេវវិចច្រើនជាអនេក ប៉ុន្តែ បក្សីចិត្តស្លូតត្រង់មិនត្រូវការនឹងសេចក្ដីគួរសមច្រើនពេក ក៏ស្ទុះហើរត្រឡប់វិលវិញ ដោយថ្វាយពរសព្ទសាធុការ សូមឲ្យព្រះចៅទ្រង់បានសម្រេចដូចព្រះហឫទ័យប៉ុនប៉ង រួចក៏ហើរបាត់ទៅក្នុងអាកាស ។ ព្រះចៅកំលោះ ទ្រង់ធ្វើតាមបណ្ដាំរបស់ត្រដេវវិច ព្រះអង្គសម្រេចលួចយកបានកាំបិតបន្ទោះ ហើយលាក់ទុកយ៉ាងស្រួលបួល ។ រួចទ្រង់វិលមកគង់ជិតព្រះនាងអារ៉ាបុស្កា  ប៉ុន្តែទ្រង់មិនអាចធ្វើដូចម្ដេចឲ្យព្រះនាងតើនឡើងបាន ទើបព្រះចៅចាប់ឱបព្រះនាងតែម្ដង ។ លុះព្រះនាងអារ៉ាបុស្កាទ្រង់ភ្ញាក់ឡើង  ក្នុងព្រះហស្ថនៃព្រះចៅកំលោះ ព្រះនាងចងចញ្ចើមចោលនេត្រទៅរកកាំបិតបន្ទោះ ហើយស្ទុះក្រោកទៅរកយក ។ ប៉ុន្តែ លុះរកពុំឃើញ ព្រះនាងយល់ច្បាស់ថា ព្រះនាងពិតជាលុះក្នុងកណ្ដាប់ព្រះហស្ថនៃព្រះចៅកំលោះ ដែលគង់នៅក្បែរនេះហើយ វេលាដែលព្រះចៅស្ទុះមកឱបម្ដងទៀត ព្រះនាងក៏ត្រឡប់ឱបព្រះអង្គវិញ ។ ព្រះនាងអារ៉ាបុស្កា ខំលួងលោម សូមឲ្យព្រះចៅប្រាប់កន្លែងលាក់កាំបិតបន្ទោះ ប៉ុន្តែព្រះចៅមិនព្រមប្រាប់ ខ្លាចក្រែងមានរឿងដូចលើកមុនទៀត ។ ខាងក្រោយដែលបានឱបថើបគ្នាទៅវិញទៅមក ព្រមបបោសអង្អែលអស់ចិត្តស្រេចហើយ ព្រះចៅទ្រង់នាំនាងវិលត្រឡប់មកព្រះនគរវិញ ។ ព្រះចៅ និងព្រះរាជជាយាយាងតម្រង់ព្រះរាជរដ្ឋា ។ ប៉ុន្តែ ម្ដងនេះខុសពីលើកមុន គឺសុទ្ធតែទីក្រុងមានផ្ទះល្អៗ មានមនុស្សយ៉ាងច្រើនអធិក ។ មនុស្សទាំងនេះ គឺជាព្រះនាងអារ៉ាបុស្កា ដែលជាអ្នកសត្រូវនឹងមនុស្សជាតិ បានបំផ្លាញចោលអស់ដោយប្រើអាវុធ គឺកាំបិតបន្ទោះនេះ ។ឥឡូវកាំបិតនោះបាត់ហើយ វត្ថុទាំងប៉ុន្មាន ព្រមទាំងមនុស្សត្រឡប់មានជីវិតឡើងវិញទាំងអស់ ដោយទាំងព្រះរៀមទាំងពីរព្រះអង្គរបស់ព្រះចៅ ហើយនិងកងពលយោធាទាំងអស់ផង ។ 

                                                        លោក ផេង - ជ្រីវ នៅក្រសួងឃោសនាការជាតិប្រែចាកសៀវភៅ កុងត៍អេឡេសដ៍ ដឺ រោម៉ានី

                                                                                                                           (Contes et Légandes de Roumanie )

(ចប់)

រឿងព្រេងប្រទេស ម៉ិចហ្សិកចែងអំពី ឆ្កែព្រៃ និងក្រុមឆ្កែស្រុក

នេះគឺជារឿងឆ្កែព្រៃដែលជាសត្វបោកប្រាស់ ហើយជាសត្វភ្លើផង ។ ចំពោះសត្វនេះ សត្វដទៃទៀតបាននិយាយដោយពិតថា ការឈ្លាសវាងវៃរបស់វា មានទំហំស្មើនឹងដំណើរភ្លើល្ងើរបស់វាដែរ ។

ថ្ងៃមួយ ឆ្កែព្រៃនេះកំពុងតែត្រាច់ចរតាមជ្រលងរាបចន្លោះភ្នំពីរស្រាប់តែឆ្កែស្រុកពីរធំៗ ដែលបោលរកដេញខាំខ្លួនវាយូរហើយនោះ បានលោតពីក្រោយមហាសិលាពីរផ្ទាំងមក ។ ឆ្កែព្រៃយើង ក៏ដាក់មេផាយយ៉ាងលឿនឆ្ពោះទៅរកព្រៃ ។ ប៉ុន្តែឆ្កែស្រុកទៅជាស្មានថា វាបោលទៅរកទីវាលចម្ការវិញ ។ កាលដែលឆ្កែព្រៃបោលជុំវិញព្រៃស៊ុម-ទ្រុម លោកតផ្លោះរំលងថ្ម រំលងព្រែកឥតទឹក បង្ហុយធូលីទ្រលោមឡើងពីក្រោយនោះ វាស្មានថាមុខជាបានរួចពីកណ្ដាប់ដៃឆ្កែស្រុកហើយដោយបានឮសូរសំឡេងព្រុសយ៉ុះ ! យ៉ុះ ! នៃឆ្កែស្រុកយ៉ាងខ្សោយពីចម្ងាយមក ។ វាដង្ហក់ រួចមៀងមើលជុំវិញខ្លួនរកជម្រកដ៏ល្អសម្រាប់សម្រាក ។ ប៉ុន្តែ កាលដែលវាកំពុងតែសម្រេចចិត្តដូច្នេះ ស្រាប់តែលេចឆ្កែស្រុកពីទៀត មិនដឹងជាមកពីកន្លែងណា ស្ទុះដេញវាព្រមគ្នាតែម្ដង ។ ពេលនោះ ឆ្កែព្រៃក៏ត្រូវឆ្កែស្រុកថ្មីទាំងពីរនោះ បំផាយឲ្យត្រឡប់ទៅកន្លែងដើមរបស់ខ្លួនវិញ ។ ពួកឆ្កែស្រុកចេះតែប្រដេញវាមុខក្រោយៗ ឆ្លងកាត់វាលខ្សាច់ ដរាបដល់វាហេវអស់កម្លាំងយ៉ាងខ្លាំង រកបោលឲ្យឆ្ងាយតទៅទៀតមិនបាន ។ ឆ្កែស្រុកពីរនៅខាងក្រោយ កាន់តែជិតមកៗ ហើយនៅខាងមុខឯណោះ មានឆ្កែស្រុកពីរទៀតនោះ កំពុងតែរង់ចាំខ្លួន ម្ល៉ោះហើយវាដឹងថា ត្រូវតែធ្វើការឲ្យរហ័សរហួនទើបរួចខ្លួន ។ នៅលើចំហៀងភ្នំ ឆ្កែព្រៃបានឃើញសភាពខ្មៅងងឹតរាងមូលមួយកន្លែង នាំឲ្យវាមានសេចក្ដីក្លាហានឡើងវិញ ។ វាស្មានថា សភាពខ្មៅនោះកាន់តែខិតមកជិតខ្លួនហើយ គឺជាគុហា (Cave) មួយ ។ ហើយឥឡូវវាមើលទៅឃើញឆ្កែស្រុក ដែលនៅខាងមុខទាំងពីរនោះហើយថែមទាំងឮសូរសន្ទុះឆ្កែស្រុកខាងក្រោយថែមទៀតផង ។ វាបានបោលគេចភ្លែតយ៉ាងរហ័ស ហើយស្ទុះបោលសំដៅជើងភ្នំ ឲ្យផុតពីកណ្ដាប់ដៃពួកឆ្កែស្រុក, ប៉ុន្តែពួកនេះ បោលដេញយ៉ាងលឿនអស្ចារ្យ ហើយកាន់តែខិតចូលទៅជិតឆ្កែព្រៃបន្តិចម្ដងៗ ជិតដរាបដល់ឆ្កែព្រៃឮពួកគេពិភាក្សាគ្នាថា  តើឲ្យនរណាមួយចូលចាប់ខ្លួនវា ។ ឥឡូវវាបោលចូលទៅជិតគុហានោះ តែវាភ័យដោយគិតថា បើវាចូលទៅក្នុងគុហា គុហានោះល្មមឲ្យពួកឆ្កែស្រុកចូលដេញតាមបានមិនខាន។ ប៉ុន្តែ ឥឡូវ ឆ្កែស្រុកបានបោលមកជិតប្រកិតនឹងកន្ទុយរបស់វា ម្ល៉ោះហើយ ដោយការលោតដូចហោះ វាក៏បានជាន់ចុះទៅក្នុងមាត់គុហា ផុតពីកណ្ដាប់ដៃឆ្កែស្រុកភ្លាម ។ ឆ្កែព្រៃ ជាសត្វមានភ័ព្វ ដោយមាត់គុហានោះតូចមិនល្មមឲ្យពួកឆ្កែស្រុកចូលតាមបានឡើយ, ហើយវាបោលយ៉ាងឆ្ងាយពីមាត់គុហា ដែលអាចទៅឆ្ងាយបាន ។ ខាងក្រៅគុហា ពួកឆ្កែស្រុករត់ច្រាស់ច្រាល់ កោះនាយកោះអាយ ជញ្ជ្រំជើងជុំវិញមាត់គុហា,  មួយសន្ទុះក្រោយមកទើបបាត់សូរ ។ នេះជាសេចក្ដីតក់ស្លុតមួយដ៏អាក្រក់បំផុត ដែលឆ្កែព្រៃស្រាប់តែបានជួបប្រទះដោយស្រួលៗ ។ ប៉ុន្តែគ្រាដែលបានជួបនិរទុក្ខខាងក្នុងគុហាហើយ វាក៏មានសេចក្ដីក្លាហានឡើងវិញ ។ វាបែកគំនិតផ្ដើមគិតថា តួខ្លួនវាជាមិត្តម្នាក់របស់វា ដែលអាចរើខ្លួនរួចស្រឡះពីពួកឆ្កែស្រុក, ហើយកាលដែលអវយវៈដ៏ល្ហិតល្ហៃរបស់វា បានសម្រាកស្រួលហើយ, ចំណង់ខាងអួតសរសើរខ្លួនក៏កើតឡើងដល់វា ប៉ុន្តែគ្មាននរណាមួយក្នុងគុហានិយាយជាមួយវាសោះ, ម្ល៉ោះហើយ វាចាប់ផ្ដើមព្រោកប្រាជ្ញជាមួយនឹងអវយវៈផ្សេងៗរបស់វា ដែលមានអវយវៈខ្លះ បានប្រណាំងជាមួយពួកឆ្កែស្រុកនោះថា ៖

-ជើងតើជើងឯងបានធ្វើការអ្វីខ្លះ ?  (វានិយាយដោយចោលភ្នែកមើលទៅជើងទាំងបួនរបស់វា) ។ជើងឆ្លើយដោយមាត់របស់វាថា ៖ ពួកយើងបាននាំខ្លួនអ្នកឯងឲ្យឃ្លាតឆ្ងាយមកកាន់ទីនេះយើងបង្ហុយធូលីឲ្យហុយទ្រលោមឡើង ដើម្បីធ្វើឲ្យខ្វាក់ភ្នែកឆ្កែស្រុកចង្រៃ,យើងលោត ផ្លោះថ្ម, ផ្លោះព្រៃស៊ុមទ្រុម ហើយនាំខ្លួនអ្នកឯងមកដល់គុហានេះ! ។ អើល្អ! ល្អ! ជើងឯងធ្វើការល្អណាស! ។ ចុះត្រចៀក? ត្រចៀកឯងបាន ធ្វើអ្វីដែរ?។ យើងស្ដាប់ឆ្វេងស្ដាំ ស្ដាប់ឲ្យដឹងចម្ងាយដែលឆ្កែស្រុកបោល ដេញពីក្រោយ ដើម្បីឲ្យសញ្ញាដល់ជើងដែលត្រូវបង្កើនល្បឿនប៉ុន្មានៗ ទើបផុតពីអន្តរាយ។ -អើ! អស្ចារ្យមែន! ។ -ចុះភ្នែកឯងធ្វើការអ្វីដែរ ? ។ -យើងបង្ហាញផ្លូវឲ្យដឹងកន្លែងថ្មព្រៃស៊ុមទ្រុម ជ្រលងដងអូរ, យើងគយគន់ទៅឆ្ងាយ ដើម្បីរកកន្លែងនិរទុក្ខឲ្យអ្នក ហើយយើងឃើញគុហានេះ! ។ - អើ!ខ្ញង់មែន!។ ឆ្កែព្រៃនិយាយសួរខ្លួនឯង ឆ្លើយខ្លួនឯង យ៉ាងនេះហើយក៏សើចសប្បាយចិត្តយ៉ាងអស្ចារ្យ ដោយបន្លឺសំដីថា ៖ -ចុះភ័ព្វអ្វីអញក៏មានមិត្តភ័ក្តល្អៗ ដូចជាភ្នែក ត្រចៀកយ៉ាងហ្នឹងហ្ន៎ ! ។ឆ្កែព្រៃ ដែលមានជ័យជំនះដោយសារអវយវៈខ្លួន បានធ្វើការគ្រប់បែបឥតទំនេរក្នុងជីវិតដូច្នេះហើយ ក៏ងើបក្បាលបែរទៅក្រោយ ប៉ងនឹងទះខ្នងខ្លួន (បែបឥស្សរជនគាប់ចិត្តចំពោះអ្នកតូចណាមួយហើយ ទះខ្នងអ្នកនោះតិចៗ) ។ ស្រាប់តែឃើញកន្ទុយខ្លួនឯង ក៏លាន់មាត់ថា ៖

-អូ៎កន្ទុយ ! អញរកកលតែនឹងភ្លេចឯងទៅហើយ ! មក ! ប្រាប់អញមើល៍ តើឯងបានធ្វើអ្វីខ្លះប្រឆាំងនឹងឆ្កែស្រុក ក្នុងជ័យជំនះរបស់យើងនេះ ? ។ កន្ទុយ ក៏និយាយប្រាប់ដោយសំឡេងឆ្កែព្រៃខ្លួនឯងថា ៖ -អ្នកឯងមិនសូវជាគិតដល់ខ្ញុំប៉ុន្មានទេ ! ។ ដូច្នេះហើយ បានជាកន្ទុយគ្មានចម្លើយថាដូចម្ដេចឡើយ ។ វានិយាយទៅរកកន្ទុយទៀតថា ៖ -ជាទូទៅ អាឯងនេះ គ្រាន់តែជាអវយវៈបន្ថែមមួយ ឥតផលដល់យើង អាឯងនាំឲ្យយើងថយក្រោយជាងអ្វីៗទៅទៀត ថែមទាំងវិះតែឲ្យគេចាប់ខ្លួនអញបានផងទៀត អាឯង នាំឲ្យពួកឆ្កែស្រុកចាប់ចុងអាឯងកន្ត្រាក់ទៅក្រោយ, ប៉ុន្តែ យើងចាំស្ដាប់ពីគាត់ឯងម្ដង និយាយមក ! អាឯងបានធ្វើអ្វីខ្លះ ? ។ ខ្ញុំបានធ្វើអ្វីទៅ ? គឺខ្ញុំបានបក់ចុះឡើងយ៉ាងនេះទៅរកពួកឆ្កែស្រុក ហើយប្រាប់ពួកវាឲ្យមកចាប់អ្នកឯង កាលអ្នកកំពុងតែបោល ខ្ញុំនៅខាងក្រោយអ្នក បង្ខំពួកឆ្កែស្រុកឲ្យវាបោលកាន់តែជិតមក, ទុកណាជាមានធូលីហុយឡើងក៏ដោយ ពួកវានៅតែអាចឃើញខ្ញុំ ដោយសារចលនាពណ៌សរបស់ខ្ញុំ ។ មុខក្រញូវរបស់ឆ្កែព្រៃ កាន់តែខ្មៅឡើងៗ ហើយស្រែកគំហករអាក់រអួលជាប់ៗ ដោយកំហឹងថា ៖ -ស្ងៀមទៅ ! កុំមាត់ ! អាឯងនិយាយបែបហ្នឹង តើវាមានន័យយ៉ាងម៉េច ? ពេលនោះ វាបែរទៅរកខ្នង រួចតប់កន្ទុយយ៉ាងធ្ងន់មួយដៃ ដោយពាក្យថា ៖ អាឯង មិនត្រូវនៅក្នុងគុហានេះ ជាមួយអវយវៈដ៏វិសេសរបស់យើងទៀតទេ ! អាឯងនេះ ជាអ្នកក្បត់ ! ។ ថាហើយ ឆ្កែព្រៃក៏រុញកន្ទុយខ្លួនឆ្ពោះទៅទ្វារគុហា ! -ទៅក្រោយ ! កុំនៅជាមួយអញ ! ទៅក្រៅទៅ, គ្មានបន្ទប់ឯណាសម្រាប់អាចង្រៃឯងក្នុងទីនេះទេ, អាឯងត្រូវតែទៅនៅខាងក្រៅ ព្រោះអាឯងជាបក្សពួកខាងឆ្កែស្រុក, អាឯងជួយគេឲ្យចាប់អញ រួចហើយអាឯងអួតសរសើរពីវា ! ទៅក្រៅទៅ ! ។ ឆ្កែព្រៃ បានចង្អុលទៅកន្ទុយខ្លួនដោយដៃម្ខាង ហើយចង្អុលទៅទ្វារគុហាដែលមានពន្លឺថ្ងៃចាំងចូលមក ដោយដៃម្ខាងទៀត ។ - ទៅក្រៅទៅ ! ។ ពេលនោះ វាបានរុញកន្ទុយឲ្យចេញទៅខាងក្រៅទ្វារដែលជាលំហអាកាស ។ ពួកឆ្កែស្រុក ដែលចាំស្ដាប់ការនិយាយរបស់ឆ្កែព្រៃខាងក្នុងគុហា បានលាក់ខ្លួនពួននៅខាងក្រៅ កាលបានឃើញកន្ទុយឆ្កែព្រៃលេចឆ្កុយចេញមកតាមទ្វារគុហាដូច្នោះ ក៏នាំគ្នាទៅចាប់ទាញឡើង ។ ម្ល៉ោះហើយ ឆ្កែព្រៃនោះក៏ត្រូវពួកឆ្កែស្រុកទាំងអស់ កន្ត្រាក់ទាញចេញមកក្រៅគុហា ពីព្រោះតែកន្ទុយនោះឯង ។

                                                                          ភិក្ខុ ម៉ែន - រៀម សិក្សាពុទ្ធិកមហាវិទ្យាល័យ ព្រះសីហនុរាជ ប្រែពីភាសាអង់គ្លេស

(ចប់)

រឿងព្រេងប្រទេសបារាំង រឿងមិត្តសម្លាញ់ពីរនាក់

កាលពីព្រេងនាយមានតំណាលថា មានបុរសពីរនាក់បានចងមិត្តនឹងគ្នា ជាសម្លាញ់ស្លាប់រស់ជាមួយគ្នា ។ គ្រប់ពេលវេលា ទោះជាកន្លែងណា ឬទីណាក៏ដោយ គេតែងឃើញបុរសទាំងពីរនៅជាមួយគ្នាជានិច្ច ។ មិនដែលឃើញម្នាក់បាត់ម្នាក់ណាឡើយ ។ មានយប់មួយនោះ គេទាំងពីរនាក់ទៅលេងផ្ទះមិត្តស្រីរបស់គេនៅពេលត្រឡប់មកវិញគេបានសន្យានឹងគ្នាថា យើងទាំងពីរនាក់ជាសម្លាញ់ស្លាប់រស់នឹងគ្នាយើងសន្យាថា ទោះបីយើងស្លាប់ឬរស់ យើងនឹងអញ្ជើញគ្នាទៅចូលរួមក្នុងពិធីរៀបការរបស់យើងរៀងៗខ្លួន ។ ពេលវេលាចេះតែកន្លងទៅ ជាភ័ព្វអាក្រក់ បុរសម្នាក់ក្នុងចំណោមសម្លាញ់ទាំងពីរនាក់បានធ្វើមរណកាលទៅ ។ រីឯបុរសម្នាក់ទៀតដែលនៅរស់ក៏កើតទុក្ខសោកសៅក្រៃលែងមិនអាច ពណ៌នាបានចំពោះមរណភាពរបស់មិត្តខ្លួននេះ ។ ប៉ុន្តែ ដោយសារខ្លួនមានអាយុកាន់តែច្រើន បុរសនោះក៏សម្រេចកសាងគ្រួសារ ។ គេបានទៅស្ដីដណ្ដឹងនារីជាទីស្រឡាញ់គេ ព្រមទាំងកំណត់ថ្ងៃរៀបការជាស្រេច ។ ដោយគោរពតាមពាក្យសន្យារបស់ខ្លួន បុរសនោះបានទៅឯទីប៉ាឆាកន្លែងដែលគេកប់ខ្មោចមិត្តរបស់ខ្លួន។ នៅពេលទៅដល់បុរសនោះបានអង្គុយនៅចំពោះមុខផ្នូរ រួចស្រែកហៅសម្លាញ់របស់គេហើយ និយាយថា "សម្លាញ់អើយ ! ខ្ញុំនឹងរៀបការក្នុងថ្ងៃខាងមុខនេះហើយ យើងបានសន្យានឹងគ្នាថា ទោះជាស្លាប់ឬរស់ យើងនឹងអញ្ជើញគ្នាទៅចូលរួមក្នុងពេលរៀបមង្គលការរៀងៗខ្លួន ឥឡូវខ្ញុំត្រូវរៀបចំការហើយខ្ញុំមកនេះគឺដើម្បីមកអញ្ជើញសម្លាញ់ទៅចូលរួមក្នុងពិធីរៀបអាពាហ៍ ពិពាហ៍របស់ខ្ញុំ សូមសម្លាញ់អញ្ជើញទៅកុំខាន" ។ រំពេចនោះ សម្លាញ់ដែលស្លាប់ទៅហើយនោះ បានបង្ហាញខ្លួននៅចំពោះមុខមិត្តរបស់ខ្លួន ដោយមានរូបរាងដូចកាលពីនៅរស់ដូច្នោះ បុរសដែលស្លាប់ទៅហើយនោះ បាននិយាយតបវិញថា ខ្លួននឹងទៅកំដរមិត្តខ្លួនក្នុងពិធីរៀបការនោះ ដើម្បីនាំកូនក្រមុំទៅព្រះវិហារ ។ ថ្ងៃរៀបការបានមកដល់ បុរសដែលស្លាប់ទៅហើយនោះ ក៏ធ្វើដំណើរទៅចូលរួមតាមពាក្យសន្យា ប៉ុន្តែក្នុងចំណោមមនុស្សនៅទីនោះ មានតែកូនកំលោះ និងកូនក្រមុំទេ ដែលមើលឃើញបុរសដែលស្លាប់ទៅហើយនោះ ។ ភ្ញៀវទាំងឡាយ នាំគ្នាចម្លែកក្នុងចិត្តណាស់ ដោយឃើញពិធីអាពាហ៍ពិពាហ៍នេះប្លែកពីធម្មតា ព្រោះពុំឃើញមានអ្នកកំដរកូនកំលោះមកនាំកូនក្រមុំដូចសព្វដងឡើយ ។ អាពាហ៍ពិពាហ៍បានប្រព្រឹត្តទៅយ៉ាងអធិកអធម និងសប្បាយរីករាយទាំងអស់គ្នា។ នៅពេលដែលភ្ញៀវទាំងឡាយ ត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញអស់បុរសអ្នកកំដរកូនកំលោះនោះ ក៏លាសម្លាញ់វិលទៅស្រុកខ្មោចវិញដែរ តែមុននឹងទៅបុរសនោះបានប្រាប់សម្លាញ់របស់ ខ្លួនថា នៅពេលណាខ្លួនរៀបការនោះ ខ្លួននឹងមកអញ្ជើញទៅចូលរួមក្នុងពិធីរៀបការនៅស្រុកខ្មោចវិញម្ដង ។ ក្រោយពេលនោះបន្តិចមក បុរសនៅស្រុកខ្មោច ក៏មកប្រាប់សម្លាញ់ខ្លួនឲ្យទៅចូលរួមក្នុងពិធីរៀបការខ្លួនតាមទម្លាប់របស់អ្នកស្រុកខ្មោចមែន ។បុរសនៅស្រុកខ្មោច ប្រាប់ឲ្យសម្លាញ់ខ្លួនទៅចាំនៅផ្លូវកាច់ជ្រុងជិតទីប៉ាឆា នៅម៉ោងពេលថ្ងៃខែ   ដែលបុរសអ្នកស្រុកខ្មោចកំណត់ឲ្យ ។ ពេលវេលាបានមកដល់ បុរសដែលនៅរស់ បានលាប្រពន្ធទៅហូបការសម្លាញ់ខ្លួននៅស្រុកខ្មោច ។ គេបានដើរតម្រង់ទៅរកកាច់ជ្រុងផ្លូវនៃទីប៉ាឆាកប់ខ្មោច ។ លុះដល់កន្លែងដែលបុរសនៅស្រុកខ្មោចប្រាប់ឲ្យទៅនោះ បុរសនៅឋានមនុស្ស បានឃើញសេះឈ្មោលតូចមួយក្បាល រោមសក្បុស មានចងអាន ចងកែបយ៉ាងស្អាត ឈរចាំជាស្រេច ។ បុរសនោះ ក៏ផែលលើខ្នងសេះនោះភ្លាម ។ រំពេចនោះ កូនសេះសក៏ស្ទុះផាយលឿនដូចព្រួញ នាំបុរសជាមនុស្សនោះឆ្លងកាត់ភូមិ ស្រុកដ៏ចម្លែកៗយ៉ាងឆ្ងាយដាច់សង្វែង រួចហើយទៅឈប់នៅកន្លែងមួយ ដោយមាត់ដង្ហក់យ៉ាងខ្លាំង ញើសហូរជោកខ្លួនដូចគេងូតទឹក ។បុរសនៅស្រុកខ្មោច បានឈរចាំទទួលសម្លាញ់របស់គេនៅទីនោះជាស្រេច ។ រំពេចនោះដែរ ពិធីរៀបការក៏ចាប់ផ្ដើមឡើង រួចអូសបន្លាយអស់ពេលបីថ្ងៃទើបចប់ ។ លុះចប់ពិធី បុរសជាមនុស្សបានលាប្ដីប្រពន្ធដែលទើបរៀបការថ្មីវិលមកលំនៅខ្លួនវិញ ។ បុរសនោះឡើងជិះសេះសតូចល្អិតដដែលនោះ ធ្វើដំណើរត្រឡប់មកវិញយ៉ាងលឿន ឆ្លងកាត់ភូមិស្រុកចម្លែកៗតាមផ្លូវដែលខ្លួនបានធ្វើដំណើរទៅ ។ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលគាត់ត្រឡប់មកដល់ភូមិកំណើតគាត់វិញនោះ អ្វីៗបានផ្លាស់ប្ដូរអស់រលីងទៅហើយ ។ ដើមគគីរដែលកាលពីថ្ងៃគាត់ចេញទៅទើបប៉ុនកដៃសោះ ឥឡូវស្រាប់តែចាស់រហូតដល់ពុកគុលរលំបាត់ទៅហើយ ។ បុរសនោះខំរកញាតិសន្ដានរបស់ខ្លួន តែគ្មានស្គាល់នរណាម្នាក់សោះឡើយ ។ ប្រពន្ធគាត់ មិត្តភ័ក្តគាត់ ឪពុកម្ដាយគាត់ បានស្លាប់អស់តាំងពីយូរយារណាស់ទៅហើយ ។រយៈពេលបីរយឆ្នាំបានកន្លងទៅមុខ ហើយបើគិតពីថ្ងៃដែលបុរសនោះចេញទៅហូបការសម្លាញ់គាត់នៅស្រុកខ្មោច មកដល់ថ្ងៃដែលគាត់ត្រឡប់មកវិញនេះ ។

                                                                                                                 ប្រែសម្រួលពីប្រជុំរឿងព្រេងបារាំង ដោយ កុសល

រឿងព្រេង អារ៉ាប់ចែងអំពី លារបស់តាស៊ីក

ខ្ញុំ បានធ្វើដំណើរកាត់វាលខ្សាច់  ជាមួយលោកតាស៊ីក-ម៉ាហមូដ អ៊ិបប៊ិនមូសា ព្រមទាំងអ្នកដំណើរកាត់វាលខ្សាច់ចំនួន ១៩ នាក់ និងអូដ្ឋ ៩០ ។ តាស៊ីក ជាមនុស្សចាស់ម្នាក់យ៉ាងខែងរ៉ែង, មានភ្នែកខ្មៅងងឹតគួរខ្លាច និងមានពុកចង្កាសស្គុះ ។ ការបង្គាប់បញ្ជារបស់គាត់ទៅលើអ្នកដំណើរវាលខ្សាច់ គឺជាច្បាប់មួយ ដែលអ្នកដំណើរត្រូវស្ដាប់-ដឹង ។តាស៊ីក ដែលមានពុកមាត់ពុកចង្កានេះ ជិះលាធំមួយពណ៌ស ហើយលានេះក៏ប៉ិនប្រសប់ដែរ ។ តាស៊ីក បានរាប់អានស្រឡាញ់វា ដូចជាសម្លាញ់គាត់ៗ ឲ្យតម្លៃស្មើនឹងគាត់ ។ គាត់ និងលានេះ ស្ទើរតែនៅជាមួយគ្នាជានិច្ចរាល់ថ្ងៃ, ដេកក្នុងទុស្សកុដិ (ខ្ទមសំពត់) ជាមួយគ្នារាល់យប់ ។ ខ្ញុំបានយកទៅជាមួយខ្លួនខ្ញុំ នូវមាសចំនួន ៨០ ដុំ ដែលខ្ញុំបានទុកក្នុងហិបស្បែករបស់ខ្ញុំ ។ ពេលយប់ៗ ខ្ញុំដាក់ហិបមាសនោះក្នុងទុស្សកុដិរបស់ខ្ញុំ, ហើយខ្ញុំតែងដាក់ដៃទៅលើហិបនោះរាល់ព្រឹក ដើម្បីឲ្យដឹងថា "វានៅទេ ឬបាត់ទៅហើយ"។ នៅព្រឹកទី ៩ ស្រាប់តែហិបនោះបាត់ពីកន្លែងតែម្ដង ! ។ ខ្ញុំបានចូលទៅរកតាស៊ីកភ្លាម ហើយនិយាយទៅកាន់គាត់ថា ៖ ម៉ាហមូដ អ៊ិបប៊ិន មូសា ! ចំនួន ៨ ថ្ងៃហើយ ដែលខ្លួនខ្ញុំជាភ្ញៀវរបស់លោក, ខ្ញុំសូមសម្តែងនូវកតញ្ញុតាធម៌ដ៏ស្មោះស្ម័គ្ររបស់ខ្ញុំចំពោះមេត្រីភាពរបស់លោក ។ អ៊ិបប៊ិន មូសា ដាក់ដៃទៅលើទ្រូងគាត់ហើយ និយាយថា ៖ ការផ្ដល់មេត្រីភាចំពោះអតិថិជនជាសេចក្ដីសោមនស្សមួយដ៏ជ្រាលជ្រៅ ហើយមានជានិច្ចក្នុងខ្លួនខ្ញុំ ។ ខ្ញុំនិយាយតទៅគាត់វិញថា ៖ ខ្ញុំបាទមានសេចក្ដីសោកស្ដាយ និងជម្រាបលោកឲ្យបានជ្រាបថា ៖ឥឡូវនេះ ខ្ញុំបាទព្រួយចិត្តខ្វល់គំនិតណាស់ ហើយដោយខ្ញុំជាភ្ញៀវ ខ្ញុំតោងតែជម្រាបលោកឲ្យជ្រាបអំពីការព្រួយនេះ ។ពេលនោះ ខ្ញុំបាទជម្រាបគាត់អំពីការបាត់ហិបមាស ដែលមានមាស៨០ដុំនៅខាងក្នុងនោះ ។ គាត់សួរខ្ញុំពីរ-បីសំណួរ រួចអង្គុយច្បូតពុក ចង្កាដោយស្ងាត់ស្ងៀម ។ ទីបំផុតគាត់ពោលថា៖ ថ្ងៃនេះ អ្នកដំណើរវាលខ្សាច់ទាំងអស់គ្នា មុខតែឥតចេញទៅណាមកណាពីជំរំទេ,មុនពេល ល្ងាចនេះ អ្នកឯងនឹងបានឃើញមាសរបស់ខ្លួនវិញមិនខាន ។មួយម៉ោងក្រោយមក បាហុនកៈរបស់ខ្ញុំនោះ បានដើរចេញពីជំរំតែម្នាក់ឯង, ថ្ងៃជ្រេទើបគាត់និវត្តវិញ ។ ហាមប្រាមអ្នកដំណើរទាំងអស់នោះ កុំឲ្យយកហេតុការណ៍ផ្សេងៗ ទៅកង្វល់ដល់គាត់ រួចតាស៊ីកបានចូលខ្លួនបាត់ទៅក្នុងទុស្សកុដិរបស់គាត់ ហើយបិទគម្របជិត ខ្ញុំចេះតែជ្រួលច្របល់ចិត្តពីមាសរបស់ខ្ញុំមិនឈប់ឈរសោះ ។ ខ្ញុំសង្ឃឹមថា មានតែមនុស្សម្នាក់ទេ ដែលអាចរកមាសនោះឲ្យឃើញដល់ខ្ញុំបាទ, ឥឡូវស្រាប់តែទៅសម្រាន្តក្នុងទុស្សកុដិរបស់គាត់ធ្វើព្រងើយ ! ។ ប៉ុន្តែ ក្រោយវេលាសាយភោជន បាហុនកៈរបស់ខ្ញុំ បានចេញសន្សឹមៗ ពីទុស្សកុដិរបស់គាត់មកក្រៅវិញ ដោយស្លៀកពាក់ឆើតឆាយជាទីបំផុត ។ គាត់បានទៅអង្គុយលើកំពូលគំនរហិប ដែលនៅចំ កណ្ដាលជំរំ ហើយបង្គាប់ខ្ញុំឲ្យអង្គុយក្បែរគាត់ក្នុងទីនោះ ។  ពេលនោះ ក្នុងសម្លេងដ៏មធ្យ័តរបស់គាត់ គាត់ពោលថា ៖ទៅហៅមនុស្សទាំងអស់មកឲ្យខ្ញុំ !មនុស្សទាំងឡាយចេញចាកអូដ្ឋរបស់ខ្លួន រួចមកឈរតម្រៀបគ្នានៅមុខលោកតាស៊ីក។ ជួបជុំគ្នាហើយ លោកតាស៊ីកអង្គុយស្ងប់ស្ងៀមសម្លឹងមើលទៅមនុស្សទាំងនោះ ហើយច្បូតពុកចង្ការបស់គាត់។គាត់ឥតមាន ការប្រញាប់ប្រញាល់អ្វីទេ ។ គាត់សម្លឹងមើលគ្រប់មនុស្សទាំងអស់ ក្នុងពេលដ៏យូរ ហើយមនុស្សទាំងនោះ ក៏បានសម្លឹងមើលមកគាត់វិញដោយស្ងប់ស្ងៀមដែរ ។ ទីបំផុតគាត់ពោលថា ៖ថ្ងៃនេះ មានការកង្វល់ខ្លះបានកើតឡើងដល់ភ្ញៀវរបស់ខ្ញុំ គឺអ្នកដំណើរនេះឯង (គាត់ចង្អុលប្រាប់)។ លួចគេជាអំពើឧក្រិដ្ឋមួយ, ហើយបើអ្នកណាលួចអ្វីៗពីភ្ញៀវ បទឧក្រិដ្ឋរឹតតែអាក្រក់ថែមប្រាំពីរដងទៅទៀត, អ្នកដំណើរនេះ បានឲ្យសិទ្ធិខ្លួនគាត់ (ក្នុងការរកមុខចោរ) ចំពោះខ្ញុំ, មានជនខ្លះបានលួចវត្ថុគាត់ នៅក្នុងអាសយដ្ឋានរបស់ខ្ញុំ, ដោយហេតុតែគ្មានអ្នកណាមួយ ដែលឋិតនៅខាងក្រៅចូលមកក្បែរជំរំយើង, ចោរដែលលួចអ្នកដំណើរនេះ គឺស្ថិតនៅខាងមុខខ្ញុំ ក្នុងពេលនេះឯង វាកំពុងតែឈរនៅពីមុខខ្ញុំ ក្នុងពេលដែលខ្ញុំកំពុងនិយាយនេះ ហើយវាគិតថា វាអាចលាក់នូវបទឧក្រិដ្ឋនេះបាន ។សំឡេងរបស់តាស៊ីកកាន់តែលាន់ឮខ្លាំងឡើងៗ លាយជាមួយកំហឹងនៅពេលដែលគាត់និយាយពីបទឧក្រិដ្ឋនេះ។ គាត់និយាយទៀត ថា ៖អាទិទេពខ្លួនព្រះអង្គ នឹងប្រាប់គាត់ឲ្យឃើញនូវចោរ ហើយនិងមាសមកវិញមិនខាន ។ រួចហើយ សំឡេងតាស៊ីកត្រឡប់ជាស្ងប់ស្ងាត់ រួចបែរឡើងមធ្យ័តម្ដងទៀត ។ ច្បូតពុកចង្កាហើយ គាត់បន្ដពាក្យទៅមុខទៀតថា ៖លាសដែលនៅក្នុងទុស្សកុដិរបស់ខ្ញុំ មិនមែនជាសត្វសាមញ្ញទេ គឺថាជាសត្វតំណពូជដោយផ្ទាល់ អំពីលាដែលព្រះមោហាមម៉េដទ្រង់ជិះ ។ លារបស់ខ្ញុំ ជាសត្វមួយចេះណាស់, វាស្គាល់សច្ចៈ, វាតែងប្រាប់ខ្ញុំនូវពាក្យសច្ចៈជានិច្ច ពីព្រោះអាទិទេពបានប្រាប់វាអំពីកិច្ចការពិតៗមែនៗតែម្យ៉ាង ។តាស៊ីក ឈប់និយាយមួយនាទី រួចសម្លឹងមើលគ្រប់មនុស្សទាំងអស់នោះ ហើយនិយាយបន្តទៅទៀត ៖លារបស់ខ្ញុំ មុខតែនឹងប្រាប់ខ្ញុំឲ្យដឹងថា អ្នកណាដែលលួចមាសអ្នកដំណើរនេះមិនខាន, បាទ ! លាមិនអាចនិយាយភាសាយើងបានទេ ប៉ុន្តែ កាលណាវានិយាយមករកខ្ញុំតាមភាសាវា ខ្ញុំយល់បានជា-និច្ច ។ ឥឡូវនេះ ខ្ញុំសូមឲ្យអ្នកទាំងអស់គ្នា ចូលទៅក្នុងទុស្សកុដិរបស់ខ្ញុំ ម្នាក់ម្ដងៗរួចបិទគម្របវាឲ្យជិត កុំឲ្យអ្នកណាមើលឃើញឲ្យសោះ វៀរលែងតែលាខ្ញុំ និងព្រះអាទិទេពប៉ុណ្ណោះ, រួចហើយចូរចាប់កន្ទុយលារបស់ខ្ញុំ ។ កាលណាបើដៃឥតទោស ទៅប៉ះនឹងកន្ទុយលានោះ វានឹងឋិតនៅស្ងប់ស្ងៀម, ប៉ុន្តែ កាលបើដៃរបស់ចោរទៅប៉ះវិញ លានោះនឹងនិយាយមកកាន់យើងនូវរឿងទាំងអស់តាមភាសាវា   ហើយយើងនឹងចាប់យកចោរនោះមកប្រហារជីវិតចោលភ្លាម ដោយឥតករុណាឡើយ ។ និយាយរួច, តាស៊ីក បានបង្គាប់មនុស្សដែលឋិតនៅខាងចុងជួរឲ្យទៅមុនគេ ។ មនុស្សនោះ ក៏ចូលទៅក្នុងទុស្សកុដិតាស៊ីក, បិទគម្របជិត ហើយបន្ទាប់ពីខណៈស្ងប់ស្ងៀមមួយភ្លែតមក ក៏បានចេញមកវិញ ។ មនុស្សទី ២ បានចូលទៅ ... រួចចេញមកវិញ, រួចដល់វេនមនុស្សទី ៣ ... ១២ នាក់ បានចូល រួចចេញមកវិញហើយ ប៉ុន្តែនៅតែគ្មានសំឡេងអ្វីលាន់ចេញមកសោះ ។ មនុស្សទី ១៣, ១៤, ១៥, ១៦, នៅតែមនុស្ស ៣ នាក់ទៀតទេ, ទី ១៧, ១៨, ។ ឥឡូវនៅតែមនុស្សម្នាក់ទេ, គាត់ទី ១៩ នេះ បានចូលទៅក្នុងទុស្សកុដិ ។ តាមពិតគួរតែមានសំឡេងអ្វីចេញពីទុស្សកុដិរបស់តាស៊ីក! តែ បុរសទី ១៩ នេះ ចូលទៅហើយចេញមកវិញ ក៏នៅតែគ្មានសំឡេងអ្វីលាន់ចេញមក ។ ដូច្នេះហើយឃើញថា លាគ្មានការវាងវៃដូចតាស៊ីក អួតនោះសោះឡើយ ។ ប៉ុន្តែ តាម៉ាហមូដ  អ៊ិបអ៊ិន  មូសា   និយាយមកកាន់ខ្ញុំដោយស្ងាត់ថា៖កុំបារម្ភអ្វីឲ្យសោះ, ការនេះវាយ៉ាងហ្នឹងហើយ, អ្នកឯងមុខតែនឹងបានឃើញនូវហិបមាសវិញជាប្រាកដ ។ មនុស្សទាំងឡាយ មកនៅពីមុខគាត់ម្ដងទៀត រួចគេអង្គុយចុះ។ ឈរឡើង ! (តាស៊ីកបង្គាប់) ។ មនុស្សទាំងអស់ក៏ធ្វើតាម រួចគាត់បង្គាប់ទៀតថា ៖សណ្ដូក ដៃត្រង់ទៅមុខគ្រប់គ្នា ហើយលាផ្ងារបាតដៃឡើងលើ។ មនុស្សទាំងអស់ក៏ធ្វើតាម ។ ពេលនោះ តាស៊ីកដើរចុះពីគំនរហិបដោយយឺតៗ ឆ្ពោះទៅមនុស្សទី១ក្នុងជួរ ។ គាត់ឱនខ្លួនចុះហើយដាក់មុខលើបាតដៃជននោះ ។ បន្ទាប់ពីមួយនាទីមកគាត់ដើរទៅធ្វើរបៀបនេះលើដៃមនុស្ស ទី២ ទៀត ។ ខ្ញុំទៅជាស្រឡាំងកាំងដោយឃើញគាត់ធ្វើយ៉ាងនេះ ម្ដងហើយម្ដងទៀត ពីមួយទៅមួយតាមជួរមនុស្សទាំងនោះ ។ គាត់ធ្វើបែបនេះ រហូតទៅដល់មនុស្សទី ១២ ក៏ស្រាប់តែគាត់ងើបមុខឡើង, ហូតដាវខ្វាកចេញមក ហើយស្រែកសន្ធាប់ថា ៖ អាឯងហ្នឹងហើយដែលជាចោរគម្រក់ បានលួចយកហិបមាស, អញសំឡេះអាឯងឥឡូវហ្នឹង ! ជនទុច្ចរិត បានដាក់មុខចុះ, អង្វរសុំឲ្យគាត់អាណិត រួចវាស្ទុះងើបឡើង ហើយរត់ចេញទៅក្រៅជំរំអូដ្ឋ ។ វាទៅភើចទាញថ្មមួយដុំ ហើយត្រឡប់មកវិញ  ដោយយកហិបមាសពីស្បែកនោះមកជាមួយផង ។ ឲ្យទៅអ្នកដំណើរទៅ (តាស៊ីកបង្គាប់) ។ ជនអកុសលបានប្រគល់ហិបមាសនោះមកក្នុងដៃខ្ញុំ ហើយខ្ញុំបានពិនិត្យឃើញថា មាសទាំង ៨០ ដុំ នៅទាំងអស់ក្នុងហិបនោះ ។ ពេលបន្ទាប់នោះ  តាស៊ីកឲ្យមនុស្ស ២ នាក់ សំពងចោរនោះ ។ មួយនាទីក្រោយមក ខ្ញុំសុំឲ្យគាត់អាណិតឈប់វាយវា ហើយតាមការបង្គាប់អំពីបាហុនកៈរបស់ខ្ញុំ ជន ២ នាក់នោះ បានបើកឲ្យវាទៅកាន់កន្លែងខ្លួនវិញ ។ តាស៊ីកក៏ចូលកាន់ទុស្សកុដិរបស់គាត់ មនុស្សទាំងនោះក៏ត្រឡប់ទៅកាន់កន្លែងខ្លួនវិញដែរ ។ ខ្ញុំសប្បាយចិត្តណាស់ ដោយបានឃើញមាសរបស់ខ្ញុំ, ប៉ុន្តែខ្ញុំចង់ដឹងអំពីបាតុភូតអស្ចារ្យនេះជាពន់ពេក ខ្ញុំបានសួរបាហុនកៈរបស់ខ្ញុំ សុំឲ្យគាត់ពន្យល់អំពីបាតុភូតនោះ ។គាត់សម្លឹងមើលមុខខ្ញុំ, ច្បូតពុកចង្ការួច និយាយមកកាន់ខ្ញុំថា៖ អ្នកឯងកុំនិយាយប្រាប់ពួកខ្ញុំឲ្យសោះណា៎ !បាទ !, (ខ្ញុំឆ្លើយ) ។ ល្អហើយ, (គាត់ចាប់ផ្ដើមបរិយាយ), កាលដែលខ្ញុំឋិតនៅក្នុងទុស្សកុដិរបស់ខ្ញុំពីម្សិលមិញនោះ ខ្ញុំបានយក"ស្លឹកជីរនាងវង"ទៅត្រាំទឹក ។ កាលទឹកនោះប្រែក្លិនដូចជីរនាងវងហើយខ្ញុំបាន យកកន្ទុយលាទៅជ្រលក់ត្រាំវាឲ្យទាល់តែជាប់ក្លិនជីរឡើងឈ្ងុយ ទើបឈប់ត្រាំ ។ ល្ងាចនោះ អ្នកចាំបានហើយថា មនុស្សគ្រប់គ្នាបានចូលទៅក្នុងទុស្ស-កុដិរបស់ខ្ញុំ រួចចាប់ទាញកន្ទុយលា, តាមពិតនោះ មានតែចោរទេ ដែលវាមិនហ៊ានចាប់ទាញ ព្រោះខ្លាចលាខ្ញុំដឹងរឿងរបស់វា ។ ម្ល៉ោះហើយ ដៃរបស់វាក៏ឥតជាប់ក្លិនជីរនាងវង ដូចអ្នកឯទៀតឡើយ ។

                                                                                                     ភិក្ខុ ម៉ែន - រៀមសិក្សាពុទ្ធិកមហាវិទ្យាល័យ ព្រះសីហនុរាជ

                                                                                                     ប្រែពីភាសាអង់គ្លេស

 

 

 

                                                                                                  អ្នកណាលួចមាសអ្នកដំណើរ ?

                                                                                                  មានតែមនុស្សពីរនាក់ទេដែលបានដឹង,

                                                                                                   ហើយម្នាក់នោះ មិនអាចនិយាយបានឡើយ ។

 

 

(ចប់)

 

រឿងព្រេងប្រទេស អ៊ុយក្រែនចែងអំពី កូនឲ្យបិតាជរាយាត្រាទៅរៀន

សម័យមួយ មានតាចាស់ម្នាក់ មានកូនប្រុសបួននាក់ ។ តាចាស់នោះ កាលដែលវ័យរបស់គាត់កាន់តែជរាទៅ គាត់បានចែកទ្រព្យសម្បត្តិទាំងអស់របស់គាត់ ឲ្យកូនប្រុសទាំងបួននាក់នោះ ដោយគាត់គិតថា ថ្ងៃណាមួយ អាត្មាអញនឹងទៅកាន់បរលោក ចោលកូនទាំងអស់មិនខាន ។ កាលចែកដូច្នេះហើយ តាជរាក៏យាត្រាទៅនៅជាមួយកូនច្បងបរបស់គាត់ ។ ដំបូង កូនច្បងនោះ បានគោរពប្រណិប័តន៍គាត់ដោយគេនិយាយថា យើងត្រូវតែជូនម្ហូបចំណី ទីសំណាក់អាស្រ័យ សម្លៀកបំពាក់ឲ្យគាត់ និងរាក់ទាក់ថែរក្សាគាត់ឲ្យត្រឹមត្រូវ ហើយឲ្យស្អាតបាតផង ។ ពេលនោះហើយ ជាពេលដែលកូនច្បងបានទៅជាកូនមួយយ៉ាងគាប់ប្រសើរចំពោះបិតារបស់ខ្លួន ។ ប៉ុន្តែ មិនយូរប៉ុន្មាន, កូនច្បងនោះក៏ទៅជាមានវិប្បដិសារី ចំពោះគ្រឿងសក្ការៈរបស់ខ្លួនទៅលើបិតា, ជាអ្នកគ្រោតគ្រាតទៅលើគាត់ ថែមទាំងពេលខ្លះ បានគំហកកំហែងដាក់គាត់ទៀតផង ។ តាកម្សត់ មិនអាចនឹងទ្រាំនៅអាស្រ័យក្នុងផ្ទះកូនច្បងនោះ  ឲ្យយូរតទៅទៀត ដូចកាលទើបមកនៅនោះបានឡើយ ។ សម្លៀកបំពាក់របស់គាត់ដាច់ដាចដោយគ្មានអ្នកណាប៉ះឲ្យ, គ្មានអ្នកណាចាត់ចែងរៀបចំម្ហូបអាហារឲ្យគាត់ទៀតឡើយ ។ កូនច្បង ដោយកើតវិប្បដិសារីចំពោះការដែលខ្លួនបានថែរក្សាតាចាស់ ក៏សម្តែងអាការៈមិនពេញចិត្ត (ស្ដាយ) គ្រប់ចំណិតនំបុ័ងដែលគាត់ពិសា ។ទីបំផុត ដោយតាគ្មានការគាប់ចិត្តបែបនេះសោះនោះ គាត់បានចេញពីផ្ទះកូនច្បង រួចទៅនៅជាមួយកូនទីពីរ ។ ប៉ុន្តែ ក្នុងពេលយ៉ាងខ្លី តាចាស់បានភ្ញាក់ខ្លួនដឹងថា គាត់គ្រាន់តែប្ដូរស្រូវសាលីយកចំបើងវិញប៉ុណ្ណោះឯង ។ គ្រប់តែពេលដែលគាត់បរិភោគ បុត្រទីពីរ និងកូនប្រសាស្រីរបស់គាត់ ក៏សម្ដែងអាការៈជូរចត់ ខ្សឹបខ្សាវអីចេះអីចុះ រអេចរអូច ដែលមិនជាទីគាប់ចិត្តចំពោះគាត់ ។ ជាញឹកញយណាស់ នាងកូនប្រសាចេះតែរអ៊ូរទាំដាក់តាដោយពោលថា ៖ កាលពីពេលមុនដែលតាកញ្ចាស់មកនៅផ្ទះយើង យើងមាន ប្រាក់កាសល្មមតែនឹងសេចក្ដីត្រូវការរបស់យើងប៉ុណ្ណោះ ស្រាប់តែឥឡូវនេះ យើងត្រូវទ្របន្ទុកមួយថែមមកទៀត ! ... ។ ពេលនោះ តាចាស់ក៏មិនអាចនឹងទ្រាំនៅជាមួយកូនទីពីរនេះទៀតបាន ម្ល៉ោះហើយ គាត់ក៏ចេញទៅនៅជាមួយកូនទីបី ។ កូនទីបីនេះក៏ដូចជាកូនទីពីរដែរ ហើយតានោះគាត់បានចេញទៅនៅជាមួយកូនពៅរបស់គាត់ទៀត ។ ឯកូនពៅសោត ក៏មិនប្លែកអ្វីពីពួកកូនបងៗដែរ ។ តាចាស់បានចេញទៅពីផ្ទះកូនមួយ ទៅផ្ទះកូនមួយទៀត តាមបែបនេះ ។ ទីបំផុត តាមានសេចក្ដីរីករាយ ចេញពីផ្ទះកូនទាំងអស់នោះតែម្ដង ។ គ្រប់កូនទាំងអស់   ម្នាក់ៗបានជំរុញបន្ទុកនៃការថែរក្សាបិតាខ្លួន  ទៅលើម្នាក់ដទៃទៀត  ។  ពេលនោះ,    មានការពិភាក្សាគ្នាយ៉ាងសម្បើមរវាងកូនទាំងឡាយនោះ ដើម្បីដោះស្រាយបញ្ហាថា "តើអ្នកណាល្មមទទួលខុសត្រូវចំពោះបិតាបាន ?" ។ ម្នាក់ថា ពិបាកយ៉ាងនេះ, ម្នាក់ទៀតថា មានការពិបាកយ៉ាងនោះ ។ ទីបំផុត គ្មានអ្នកណាមួយស្ម័គ្រទទួលចិញ្ចឹមបិតាខ្លួនឡើយ ។ ម្នាក់នេះមានកូនតូចៗច្រើនពេក ម្នាក់ទៀតនោះ មានប្រពន្ធជាស្រីរញ៉ាំរញ៉ូវដាក់គាត់ ផ្ទះកូននេះតូចពេក ហើយផ្ទះឯណោះក្រពេក ។ "ណ្ហើយ ! អញ្ជើញទៅណាក៏តាមចិត្តប៉ាចុះ ! គ្រាន់តែកុំមករកយើងតែប៉ុណ្ណោះបានហើយ ! (ពួកកូននិយាយ) "។តាកម្សត់ ក៏យំហ៊ីៗមុខកូនខ្លួន, មិនដឹងជានឹងទៅឯណា មកខាងណា ។ គាត់អស់ការតស៊ូអ្វីទៀតហើយ, ស្រេចតែកូនប្រាថ្នាចង់ធ្វើអ្វីចំពោះគាត់ ក៏តាមចិត្តចុះ ។ ពេលនោះ ពួកកូនមកជួបជុំគ្នា ដើម្បីសម្រេចការថា តើត្រូវធ្វើដូចម្តេចចំពោះគាត់ ? ។ ទីបំផុត គេព្រមព្រៀងគំនិតគ្នាថា កិច្ចការប្រសើរបំផុត ដែលមនុស្សចាស់អាចធ្វើបាន គឺត្រូវបញ្ជូនគាត់ទៅរៀនឯសាលាក្នុងទីណាមួយឲ្យស្រឡះទៅ ។ គេនិយាយថា នៅសាលារៀនឯណោះ នឹងមានជើងម៉ាសម្រាប់ឲ្យគាត់អង្គុយរៀន, កាលណាគាត់ទៅរៀន ត្រូវយើងដាក់អាហារក្នុងស្បោងរបស់គាត់ ដើម្បីឲ្យគាត់យកទៅពិសាតាមផ្លូវចុះ ។ ពិភាក្សារួចហើយ គេបានប្រាប់តានោះឲ្យជ្រាបពីរឿងនេះ ។ ដឹងហើយ តាឥតចង់ទៅសាលានោះសោះ គាត់បានអង្វរសុំកុំឲ្យកូនបញ្ជូនគាត់ទៅទីនោះធ្វើអ្វី រួចហើយគាត់ខ្សឹកខ្សួលម្ដងទៀត ។ គាត់រៀបរាប់ថា ៖ ភ្នែកប៉ាវាស្រវាំងអស់ទៅហើយ ប៉ាមើលឃើញវត្ថុឆើតៗ  ដែលមាននៅជុំវិញប៉ា ដោយពិបាកណាស់ បើដូច្នេះ ឲ្យប៉ានេះ  ប៉ាឥតដែលបានរៀនអក្សរលំនាំអ្វីនឹងគេបន្តិចសោះផងនោះ ? ឲ្យប៉ាទៅផ្ដើមរៀនឥឡូវនេះម្តេចកើត ? តើឲ្យគេយកមនុស្សកញ្ចាស់ដូចប៉ា  ដែលជិតវិលទៅស្រុកដើមវិញហើយនោះ ធ្វើជាស្មៀនម្តេចបាន ? ។ ប៉ុន្តែ ការស្ដីអង្វរកនេះ ជាការឥតប្រយោជន៍ ។ ពួកកូនបានសម្រេចថា ត្រូវតែឲ្យគាត់ទៅសាលារៀន រួចគេបញ្ជូនគាត់ឲ្យទៅទាល់តែបាន ។កាលដែលតាកម្សត់ បានចរយាត្រាកាត់ព្រៃព្រឹក្សាឆ្ពោះទៅសាលារៀន ដែលតាំងនៅក្បែរទីក្រុងតូចមួយនោះ គាត់បានជួបអភិជនម្នាក់ កំពុងបររទេះតាមផ្លូវឆ្ពោះ មក ។ តាចាស់ បានឈប់អែបចិញ្ចើមថ្នល់ដោយសេចក្ដីគោរពដើម្បីបើកផ្លូវឲ្យរទេះបរមក។ ប៉ុន្តែពេលនោះអភិជនបានបញ្ឈប់សេះ ហើយ លោតចេញពីរទេះមកស្រែកសួរទៅតាចាស់ថា ៖ អញ្ជើញទៅណាតា ? ទៅរៀន ! (តាឆ្លើយ) ឱ ! ទៅរៀនឬលោកឪពុក ? ។ តាមពិតចំណាស់ប្រហែលលោកឪពុក  គួរតែឈប់សម្រាកដោយស្ងប់ស្ងៀមក្នុងផ្ទះវិញ ទើបសម ! ។ ពេលនោះ ទឹកភ្នែកបានហូរជោកមុខតាកម្សត់ រួចគាត់ បានថ្លែងសេចក្ដីទុក្ខរបស់គាត់ប្រាប់អភិជននោះ ។ កាលអភិជនបានស្ដាប់រឿងតានោះហើយ គេមានចិត្តអាណិត តាយ៉ាងក្រៃលែង ។ គេគិតមួយសន្ទុះ រួចនិយាយថា ៖ ល្ហើយលោកឪពុកជរា, តាមពិតសាលារៀនមិនមែនជាកន្លែងរបស់លោកឪពុកទេ, សូមលោកឪពុកឈប់ សោយសោកទៅ ហើយសូមលោកឪពុកកុំចង្អៀតចង្អល់ចិត្តឲ្យសោះ ខ្ញុំនឹងជួយលោកឪពុក ។ អភិជនបានយកចេញពីខ្សែក្រវាត់គាត់ នូវកំប្លោកសូត្រមួយ គឺជាវត្ថុមួយដែលពួកថៅកែតែងតែយួរ, ហើយគាត់បានចាក់ដាក់ទៅក្នុងកំប្លោកនោះនូវវត្ថុអ្វីមួយលុះត្រាជិតពេញដល់មាត់កំប្លោក ។ គាត់ចងមាត់កំប្លោកយ៉ាងជិតជាប់ រួចដាក់កំប្លោកនោះទៅក្នុងហិបឈើមួយ ដែលគាត់យកពីក្នុងរទេះមក ។ គាត់ហុច ហិបនេះទៅតាចាស់ដោយវាចាថា៖ អញ្ជើញយកវត្ថុនេះទៅផ្ទះលោកឪពុកចុះ ហើយប្រាប់កូនៗលោកឪពុកថាយ៉ាងនេះ ។ ពេលនោះអភិជន បានបង្រៀនពាក្យ ដើម្បីឲ្យតាចាស់យកទៅប្រាប់កូន ។ តាចាស់បានអរគុណ និងសម្ដែងសេចក្ដីកតញ្ញូដ៏ជ្រាល-ជ្រៅចំពោះអភិជន រួចត្រឡប់ទៅផ្ទះពួកកូនគាត់វិញ ។ កាលគាត់វិលទៅដល់ផ្ទះកូន ពួកកូនៗក៏បានឃើញគាត់យួរហិបនោះ ។ តាមធម្មតា កាលបើអ្នកណាមួយ យួរហិបធ្ងន់ ហិបនោះមុខជាមានអ្វីមួយនៅខាងក្នុងជានិច្ច ។ ពេលនេះ ពួកកូនៗនិងប្រពន្ធរបស់វាឈប់ហាមឃាត់ឪពុកខ្លួនហើយ ។ ពួក វាស្ទុះរត់ទៅជួបគាត់ ដើម្បីឲ្យដឹងថា តើគាត់នាំយកអ្វីពីក្នុងព្រៃមក ។ មានអាខ្លះរួសរាយរាក់ទាក់ចំពោះគាត់ថា ៖ អញ្ជើញទៅសម្រាកលោកប៉ា លោកប៉ាប្រាកដជាអស់កម្លាំងណាស់ហើយមើលទៅ ! ។ អ្នកខ្លះថា ៖ អញ្ជើញទៅពិសាលោកប៉ា, លោកប៉ាមុខជាស្រេកឃ្លានណាស់ហើយមើលទៅ ! ។ ក្សិណនោះ តាចាស់ចាប់ផ្ដើមថ្លែងរឿងរបស់គាត់ប្រាប់កូនតាមពាក្យដែលអភិជនជាសម្លាញ់បានបង្រៀនគាត់រួចមកហើយថា ៖ អាវ៉ាកូនប៉ាជាទីស្រឡាញ់ទាំងអស់គ្នា យូរអង្វែងណាស់ទៅហើយ កាលដែលប៉ានៅពីកំលោះ ហើយបានធ្វើដំណើរទៅកាន់ទីនេះទីនោះ ក្នុងពិភពលោកក្នុងពេលដ៏ខ្លីនោះ ប៉ារកប្រាក់បានបន្តិចបន្តួច។ ប៉ាគិតថា អញនឹងសំចៃប្រាក់នេះទុកសម្រាប់អនាគត, ពីព្រោះ ថាដោយពិត មនុស្សម្នាក់ៗ មិនអាចដឹងអនាគតរបស់ខ្លួនថាជាយ៉ាងណាបានឡើយ ។ ប៉ាបានចូលទៅក្នុងព្រៃរួចជីករណ្ដៅមួយក្រោមដើមអូក ហើយកប់គំនរប្រាក់ទុកក្នុងទីនោះ ។ ចាប់តាំងពីពេលនោះមក ប៉ាលែងភ័យព្រួយ ឬខ្វល់ច្របល់ចិត្តពីរឿងប្រាក់សោះតែម្ដង ពីព្រោះប៉ាមានកូនល្អៗ ប្រកបដោយធម៌ គឺអាវ៉ាទាំងអស់គ្នានេះឯងជាពំនឹង ។ ប៉ុន្តែ លុះដល់អាវ៉ាឯងបញ្ជូនប៉ាឲ្យទៅរៀនឯសាលា ប៉ាក៏បានដើរក្បែរដើមអូកនោះ ហើយប៉ាក៏និយាយនឹងខ្លួនឯងថា យីអើហ្ន៎, អញដូចជាសង្ស័យណាស់ ដុំប្រាក់ពីរ-បីដុំនេះ តើវានៅរង់ចាំម្ចាស់វាគ្រប់ពេលទេឬមួយយ៉ាងម៉េចអេះ!។ ពេលនោះ ប៉ាក៏ជីករណ្ដៅដែលកប់ប្រាក់នោះ ហើយបានឃើញប្រាក់ទាំងនោះនៅដូចដើម ទើបប៉ានាំយកមកផ្ទះពេលនេះឯង។ ប៉ានឹងរក្សាប្រាក់ទាំងនេះទុកដរាបដល់ប៉ាស្លាប់ ។ តែក្រោយប៉ាស្លាប់ទៅ, អ្នកណាដែលនឹងរក្សាប៉ាជាងគេ, អ្នកណាដែលនឹងប្រព្រឹត្តប្រណិប័តន៍ប៉ាដោយត្រឹមត្រូវបំផុត អ្នកនោះត្រូវបានចំណែកប្រាក់ដែលមានក្នុងហិបនេះច្រើនជាងគេ ។ ដូច្នេះ ឥឡូវនេះ ចូរអាវ៉ាទាំងអស់គ្នាទទួលប៉ាវិញចុះ, មើល, អាវ៉ាណាដែលសប្បុរសចំពោះប៉ាចាស់ ដើម្បីប្រាក់ ? ។ ឮដូច្នោះ ពួកបងប្អូនទាំងនោះ ក៏ជែងគ្នាទៅវិញទៅមក ក្នុងការធ្វើសប្បុរសដល់បិតាខ្លួន ។ ម្នាក់និយាយថា"សូមលោក ប៉ាអញ្ជើញទៅនៅផ្ទះខ្ញុំ" ។ ម្នាក់ទៀតថា "ទេ ! ទៅ ផ្ទះខ្ញុំវិញ"។ ពួកអ្នកអស់ទាំងនោះ បានយកចិត្តទុកដាក់ចិញ្ចឹមតាចាស់ដោយត្រឹមត្រូវ ហើយថែទាំងប៉ះសម្លៀកបំពាក់ឲ្យគាត់ ព្រោះតែ ចង់ បានសម្បត្តិរបស់គាត់ប៉ុណ្ណោះឯង ។ នេះជាឧបាយកលមួយ ដែលប្រព្រឹត្តទៅរហូតដល់ទីបំផុត ហើយតាចាស់ក៏អនិច្ចកម្មទៅ ។ ពេលនោះ កូនទាំងឡាយនោះ បានប្រញាប់ប្រញាល់ទៅយកហិបមកពិភាក្សាគ្នាថា តើអ្នកណាដែលជាអ្នកសប្បុរសបំផុត ចំពោះខ្មោចឪពុក ហើយដែលត្រូវបានទទួលចំណែកប្រាក់ដែលមានក្នុងហិបនោះច្រើនជាងគេ ។ ពួកអ្នកស្រុកភូមិផងរបងជាមួយ បានត្រូវគេហៅមកធ្វើជាចៅក្រមក្នុងរឿងចែកនេះ ។ ទីបំផុតទៅ គេសម្រេចថា កូនទាំងបួននាក់ សុទ្ធតែជាអ្នកមានចិត្តសប្បុរសចំពោះបិតាខ្លួនស្មើៗគ្នា ចាប់តាំងពីពេលដែលគាត់ត្រឡប់មកពីព្រៃ ម្ល៉ោះហើយត្រូវតែចែកមត៌កឲ្យស្មើភាគគ្នាទើបបាន ។ ពួកកូនទាំងនោះ បានរៀបចំធ្វើបុណ្យយ៉ាងអស្ចារ្យ  ឧទ្ទិសចំពោះខ្មោចឪពុកខ្លួន បានរៀបជប់លៀងយ៉ាងឱឡារិកដល់ភ្លៀវក្នុងភូមិ ដែលបានជួយកាន់ទុក្ខ បានចំណាយប្រាក់និមន្តព្រះសង្ឃពីព្រះវិហារ (Church) មកសូត្រធម៌អស់សែសិបថ្ងៃ ។ ម្នាក់ៗខំធ្វើឲ្យលើសគ្នាទៅវិញទៅមក គេបានចំណាយប្រាក់ថែមទៀត ទៅលើព្រះវិហារជាគ្រឿងបូជាចំពោះការសូត្រធម៌ ។ កាលដែលពិធីបុណ្យចប់ហើយ គេបានប្រញាប់ប្រញាល់ទៅបើកហិបមើល ។ គេក៏បានឃើញកំប្លោកសូត្រដ៏ឆើតឆាយនៅក្នុងហិបនោះ ។ គេលើកកំប្លោកអង្រួនមើល ក៏ឮសំឡេងច្រឹងៗ យ៉ាងពីរោះ ។ ពួកគេបានស្រាយមាត់កំប្លោកចេញ  រួចតាំងរលាក់អាច្រឹងៗ នោះដាក់ទៅលើតុមួយ ។ បពិត្រអើយ ឰដ៏កាលនោះ  ពួកគេរកកលមិនជឿភ្នែកគេសោះឡើយ វាគ្មានឃើញអ្វីសោះ ឃើញដូចជាសុទ្ធតែអំបែងកែវ ។ លុះដល់ព្រលឹមស្រាងឡើង កនអាវែកទាំងនោះ ក៏ឃើញច្បាស់លែងសង្ស័យថា អាច្រឹងៗនោះ សុទ្ធតែជាអំបែងកែវ គ្មានតម្លៃអ្វីបន្ដិចសោះ ដែលជាហេតុនាំឲ្យគេច្រឡោតខឹង ហើយជជែកគ្នាយ៉ាងសម្បើម ។ ប៉ុន្តែ ពួកអ្នកស្រុកនាំគ្នាសើចស្ទើរចុកពោះ ។ ពួកអ្នកស្រុកនាំគ្នានិយាយថា ៖-អើ!ហ្នឹងហើយជាកម្រៃនៃការបញ្ជូនឪពុកទៅសាលារៀន ការចេះដឹងរបស់គាត់ នាំឲ្យគាត់សុខសប្បាយបានយូរ, ប៉ុន្តែ អ្វីដែលគាត់បានរៀន គឹគាត់ចេះចំណាប់មែន ! ។

                                                                                                   ភិក្ខុ ម៉ែន - រៀម

                                                                                                   សិក្សាពុទ្ធិកមហាវិទ្យាល័យ ព្រះស៊ីហនុរាជប្រែពីភាសាអង់គ្លេស

 

(ចប់)

 

Page 1 of 41

Flag Counter